من هیچ وقت بازیگر خوبی نبود

کنار خیابون ایستاده بودم و منتظر ، شاید کسی بیاد و دستمو بگیره و یه دنیای تازه نشونم بده

ولی خبری نبود

گوشیه ی خیابون روی جدول نشستم

گوشیمو از جیبم دراوردم و تلگرام باز کردم ; بازم سعید تو گروه تلگرام یکیو سوژه کرده .

آخرین پیامم تو گروه بچه های دانشگاه شاید یکی دو هفته پیش بود ، وقتی نامزدی ِ یکی از بچه ها رو تبریک گفتم ولی سعید همیشه و همه جا خندون و پر انرژی و فعال .

همیشه بچه ها میگن ، چطور میشه یه برج زهرماری مثل من ، رفیق فاب ِ یه آدم پر انرژی و شوخ و شیرین باشه .

و سعید همیشه به شوخی میزنه به پهلوم و میگه ، بالاخره هر دیوونه ای یه مراقب میخواد ... .

گوشی میذارم تو جیبم و میرم سمت ایستگاه اتوبوس ، رو صندلی میشینم و منتظر میشم .

تکیه میدم به میله ی فلزی و نگاهمو به بلند ترین نقطه ی ساختمون جلوی ایستگاه میدوزم .

جایی که روی یه تابلوی بزرگ ال ای دی نوشته " به لبخند فکر کنید "

پ ن : گاهی بازی کنید ، حتی اگه بازیگر خوبی نیستین

پ ن : رفیق ِ روز های خوب .

پ ن : وقتی نصف شب میزنه به سرت