انتهای شهر

همانطور که نگاهش به تنها چراغ روشن ِشهر گره خورده بود

سرش را به شانه هایم سپرد

دلم سرش را به باد داد

و باران بارید

و فردا دیدم که شهر را باران برده بود !

.